Klimaatburgemeester Natasha Schulte
Klimaatburgemeester Natasha Schulte Foto: Marc Wonnink

Column klimaatburgemeester Natasha Schulte - Waste no more

Algemeen

Er is weinig zo treurig als de aanblik van een vrijmarkt in de regen. Toch gingen heel wat dappere Leiderdorpers vorige week hun zolders op, om bergen spullen te verzamelen, die op op kleedjes te leggen, er zeilen overheen te draperen en er met paraplu’s in de aanslag bij te gaan zitten. Let op je plek, want de concurrentie loert.

Sommigen stonden al om 7 uur klaar, dus tegen 9 uur bereikte de stemming haar dieptepunt: pijpestelen! De man in de kraam tegenover mij verzuchtte onder zijn paraplu. “Dit is het moment dat het officieel niet meer leuk is.” Links zei moeder tegen een dochter; “winners never quit, quitters never win.” Maar om een uur of elf was daar de beloning: zon, gezelligheid en een massa bezoekers.

Twee uur eerder dacht ook ik; nooit meer, en nu? Volgend jaar weer. Waarom trappen we er ieder jaar toch weer in? Wat moeten we toch met al die rommel? Een ondernemer van een jaar of 8 stalt zijn waren uit. De zorgvuldigheid waarmee hij de autootjes recht legt, de DVDs opstapelt, tovert dat wat eerst rommel was om tot een schat. Ook bij ons kraampje vindt de magie plaats. Het jongetje van de kraam naast ons zegt ‘ik wil dit speelgoedpistool graag kopen voor 50 cent’. Waarop ik zeg neem hem toch gratis! je hebt zo goed geholpen! Maar hij zegt; ik wil er graag voor betalen. En met zijn vastberaden blik verandert hij mijn afval in iets extreem waardevols.

Ik denk; ja dit is wat we te doen hebben. Waste no more. Ik herinner me de Disneyfilm Wall-e met haar door afval overwoekerde planeet en denk: het verhaal kan ook anders aflopen. Afval is uiteindelijk vooral een manier van kijken. Ik kijk naar de berg spullen die over is. Het is 16.00 uur en de volgende regenwolk is in aantocht. Wat zal ik doen? Alles in de container dumpen? Heerlijk! Ik kijk naar mijn spullen en zie de lege ruimte die het me oplevert als het weg is. Of lukt het me om ernaar kijken als een kleine goudzoeker?

Stapeltje naar de kringloop. Stapeltje op Marktplaats. Kadootje voor m’n nichtje. Rondje Repair Cafe, en milieustraat. Het is een heel gedoe. Maar het is de toekomst. Ik heb het ooit aangeschaft, is het niet aan mij om te zorgen dat het na mij ook weer goed terechtkomt? Tja. Als je het zo bekijkt ... 

Gelukkig zijn er steeds meer bedrijven die zich specialiseren in het verwerken van reststromen. Zouden we hier ooit zo goed in worden dat er geen afval meer bestaat? De wereld als één grote kleedjesmarkt. Dat zou geweldig zijn. Alleen nou nog even hopen dat de zon schijnt.

Uit de krant