Koningin Julianaschool zwaait oom Huib uit
Logo leiderdorpsweekblad.nl
Huib Bijl tussen de kinderen van de Koningin Julianaschool. | Foto: J.P, Kranenburg
Huib Bijl tussen de kinderen van de Koningin Julianaschool. | Foto: J.P, Kranenburg
Onderwijs

Koningin Julianaschool zwaait oom Huib uit

"Toen ik hier 29 jaar geleden binnen kwam lopen, dacht ik: 'Dit gaat 'm niet worden, dit hou ik geen veertien dagen vol'. Het is wat langer geworden", zegt Huib Bijl lachend. Vorige week vrijdag nam hij afscheid als conciërge op de Koningin Julianaschool in Leiderdorp.

Door: Corrie van der Laan

Hij gaat genieten van een welverdiend pensioen, heeft nu de tijd om samen met zijn echtgenote Ella vaker het water op te gaan met zijn boot. Al had hij eigenlijk best nog een paar jaar willen blijven op de school waarmee hij na al die jaren toch wel aardig vergroeid is.

Leerlingen, leerkrachten en ouders van de basisschool aan de Kom van Aaiweg zullen hem missen. Dat hij populair is op de school, bleek wel uit het mooie afscheidsfeest van vrijdag. Een aula vol leerlingen zong hem uitbundig toe met op zijn persoon aangepaste zeemansliederen, waarbij de speciaal voor de gelegenheid ingehuurde zanger-accordeonist Jaap Somsen het voortouw nam.

"Wie moet nu de telefoon aannemen, koffie zetten, kopiën maken", vroeg juf Arnica zich af. Waarmee ze maar een heel klein deel van Huib's werkzaamheden aanstipte.

De reden dat hij in 1987 twijfelde over de conciërgebaan, was dat hij vreesde dat er niet genoeg te doen was op de school die toen krap 85 leerlingen telde. Niets bleek echter minder waar. In een school is altijd werk zat, zeker als het een oud gebouw is en je een klusser bent als Huib. En zeker als de school groeit als kool; inmiddels telt de KJS ca. 225 leerlingen.

'Dag, oom Huib' stond vrijdag op de matrozenhoedjes van de kleuters. Want 'oom Huib' was vanaf dag één de naam waaronder hij bekend stond bij de kinderen. En zoals ze hem altijd blijven herinneren, ook wanneer ze uitgevlogen zijn en zelf kinderen hebben. "Op de gekste plekken kom ik oud-leerlingen tegen. Ik moet bekennen dat ik hun namen meestal niet meer weet, maar zij de mijne wel. Dan ben je in een klein dorp in Friesland en hoor je ineens 'Ha, ome Huib!'."

Meer berichten